Έξω επικονδυλίτιδα

Στην έξω επικονδυλίτιδα, οι τένοντες των εκτεινόντων μυών του καρπού – κυρίως ο τένοντας ενός μυός που ονομάζεται εκτείνων κερκιδικός βραχύς του καρπού – δέχονται επαναλαμβανόμενη φόρτιση στο σημείο που ξεκινούν από τον έξω επικόνδυλο του βραχιονίου. Με τον καιρό μπορεί να αναπτυχθεί τενοντοπάθεια, δηλαδή μικροφθορά και εκφυλιστικές αλλαγές στον τένοντα, παρά μια απλή οξεία φλεγμονή, κάτι που εξηγεί γιατί ο πόνος μπορεί να επιμένει όταν το άκρο συνεχίζει να υπερφορτίζεται. Ο πόνος εντοπίζεται χαρακτηριστικά στο εξωτερικό μέρος του αγκώνα, επιδεινώνεται με αντίσταση στην έκταση του καρπού ή με δυνατό κράτημα αντικειμένων και πολλές φορές οι ασθενείς δυσκολεύονται να σηκώσουν μια τσάντα, να στρίψουν ένα μπουκάλι ή να δουλέψουν πολλή ώρα με ποντίκι.

Η διάγνωση βασίζεται κυρίως στο ιστορικό υπέρχρησης και στην κλινική εξέταση, με εντοπισμένη ευαισθησία πάνω ή λίγο κάτω από τον έξω επικόνδυλο και δοκιμασίες που αναπαράγουν τον πόνο όταν αντιστέκεται κανείς στην έκταση του καρπού ή των δακτύλων. Απεικονιστικός έλεγχος (υπερηχογράφημα ή μαγνητική) χρειάζεται κυρίως όταν η εικόνα δεν είναι τυπική ή τα συμπτώματα δεν βελτιώνονται, για να αποκλειστούν άλλες παθήσεις (π.χ. αρθρικά προβλήματα ή παγίδευση νεύρου). Στις περισσότερες περιπτώσεις η αντιμετώπιση είναι συντηρητική και περιλαμβάνει ενημέρωση, προσαρμογή δραστηριοτήτων και πρόγραμμα ασκήσεων που στοχεύει στη σταδιακή αποκατάσταση της αντοχής του τένοντα.

Στην έξω επικονδυλίτιδα, η φυσικοθεραπεία εστιάζει στο να μειωθεί ο πόνος και να αυξηθεί σταδιακά η ικανότητα του τένοντα να αντέχει την καθημερινή επιβάρυνση. Στα πρώτα στάδια δίνεται έμφαση στην ενημέρωση, στην προσαρμογή κινήσεων που ερεθίζουν έντονα την έξω πλευρά του αγκώνα (π.χ. δυνατό κράτημα, επαναλαμβανόμενη χρήση ποντικιού, βαριές χειρωνακτικές εργασίες) και σε ήπιες, ανεκτές ασκήσεις κίνησης και ισομετρικής ενεργοποίησης των εκτεινόντων. Σε ορισμένους ασθενείς μπορεί να βοηθήσει προσωρινά ένα ειδικό περιβραχιόνιο (counterforce brace) κατά τη διάρκεια συγκεκριμένων δραστηριοτήτων, πάντα σε συνεννόηση με τον θεράποντα.

Καθώς τα συμπτώματα σταθεροποιούνται, το πρόγραμμα αποκατάστασης προχωρά σε προοδευτική ενδυνάμωση των εκτεινόντων του καρπού και των μυών του αντιβραχίου, σε συνδυασμό με ασκήσεις ελέγχου της ωμοπλάτης και του άνω άκρου συνολικά. Οι ασκήσεις συνήθως ξεκινούν με χαμηλό φορτίο, σε εύρος κίνησης που δεν αυξάνει σημαντικά τον πόνο, και εξελίσσονται σε πιο δυναμικές και λειτουργικές δραστηριότητες που μοιάζουν με τις απαιτήσεις της εργασίας ή του αθλήματος. Η σταδιακή αύξηση της έντασης, η σωστή κατανομή των διαλειμμάτων και η οργάνωση ενός ρεαλιστικού προγράμματος ασκήσεων στο σπίτι, με την καθοδήγηση φυσικοθεραπευτή, βοηθούν ώστε να μειωθούν οι εξάρσεις και ο αγκώνας να επανέλθει σε πιο απαιτητικό επίπεδο χρήσης με μεγαλύτερη ασφάλεια.