Συμφυτική θυλακίτιδα – παγωμένος ώμος

Στη συμφυτική θυλακίτιδα, ο φυσιολογικά ελαστικός αρθρικός θύλακος του ώμου παχαίνει, γίνεται άκαμπτος και σχηματίζει συμφύσεις, με αποτέλεσμα ο ώμος να πονά και να δυσκολεύεται να κινηθεί τόσο ενεργητικά όσο και παθητικά. Οι ασθενείς συνήθως περιγράφουν ένα σταδιακό ξεκίνημα με πόνο που χειροτερεύει, ιδίως τη νύχτα, δυσκολία σε κινήσεις όπως το ντύσιμο, το πιάσιμο ζώνης πίσω από την πλάτη ή το φτάσιμο σε ψηλά ράφια και προοδευτική μείωση της κίνησης ιδιαίτερα στην έξω στροφή και στην απαγωγή. Κλασικά, η πορεία χωρίζεται σε στάδια (freezing – frozen – thawing), με αρχικά έμφαση στον πόνο και στη συνέχεια σε πιο έντονη δυσκαμψία, μέχρι να αρχίσει σταδιακά η «απόψυξη» και η βελτίωση της κίνησης.

Η διάγνωση βασίζεται κυρίως στην κλινική εικόνα, με χαρακτηριστική σημαντική μείωση τόσο της ενεργητικής όσο και της παθητικής κίνησης και αποκλεισμό άλλων αιτιών πόνου στον ώμο. Η αντιμετώπιση είναι κατά κύριο λόγο συντηρητική και συχνά μακρόχρονη, με συνδυασμό αναλγητικής αγωγής όπου χρειάζεται, ενδεχομένως ενδαρθρικών εγχύσεων και κυρίως εξειδικευμένης φυσικοθεραπείας. Η φυσικοθεραπευτική παρέμβαση προσαρμόζεται στο στάδιο της πάθησης: στα πιο επώδυνα στάδια δίνεται έμφαση στον έλεγχο του πόνου και σε ήπιες κινήσεις εντός ανεκτού εύρους, ενώ στα πιο «παγωμένα» στάδια το πρόγραμμα εμπλουτίζεται με προοδευτικές διατάσεις και ασκήσεις για επανάκτηση της κινητικότητας και της λειτουργικότητας.

Η συμφυτική θυλακίτιδα είναι μια πάθηση που απαιτεί υπομονή, ρεαλιστικές προσδοκίες και καλά οργανωμένη φυσικοθεραπευτική στρατηγική. Στα αρχικά, πιο επώδυνα στάδια δεν είναι στόχος να «ανοίξει» άμεσα ο ώμος με επιθετικές διατάσεις, αλλά να ελεγχθεί ο πόνος, να διατηρηθεί όσο γίνεται η άνετη κίνηση και να αποφευχθεί η πλήρης ακινησία που μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση. Σταδιακά, καθώς ο πόνος ηρεμεί και το στάδιο γίνεται περισσότερο «stiff» παρά οξύ, το πρόγραμμα αλλάζει: δίνεται μεγαλύτερη έμφαση σε ήπιες αλλά τακτικές διατάσεις, σε κινητοποιήσεις της άρθρωσης μέσα σε ασφαλή όρια και σε ασκήσεις που βοηθούν να επανέλθει η λειτουργική κίνηση πάνω από το επίπεδο του ώμου.

Ο φυσικοθεραπευτής δεν δουλεύει μόνο πάνω στην άρθρωση, αλλά και στον τρόπο που χρησιμοποιείτε τον ώμο στην καθημερινότητα. Η εκπαίδευση σε πιο «οικονομικές» κινήσεις, η οργάνωση του χώρου ώστε συχνές δραστηριότητες να γίνονται σε πιο άνετα ύψη, η σταδιακή ένταξη ασκήσεων στο σπίτι και η προσαρμογή της φόρτισης ανάλογα με το στάδιο της πάθησης είναι εξίσου σημαντικά με τις ασκήσεις στο κέντρο. Η συνεργασία με τον ιατρό για πιθανές ενέσεις ή φαρμακευτική υποστήριξη όπου χρειάζεται και η συνεχής επανεκτίμηση της κίνησης βοηθούν να χτιστεί ένα ρεαλιστικό πλάνο, με στόχο όχι απαραίτητα μια «τέλεια» άρθρωση, αλλά έναν ώμο όσο γίνεται λιγότερο επώδυνο και λειτουργικό για τις δικές σας ανάγκες.