Θωρακικό μυοπεριτονιακό σύνδρομο

Στο θωρακικό μυοπεριτονιακό σύνδρομο ο πόνος προέρχεται κυρίως από μυς της μέσης πλάτης και της ωμικής ζώνης που έχουν αυξημένη ευαισθησία και “σφιχτές” ζώνες μέσα στον μυϊκό ιστό. Τα trigger points μπορούν να αναπαράγουν το γνώριμο σύμπτωμα όταν πιεστούν και σε αρκετές περιπτώσεις ο πόνος δεν μένει μόνο τοπικά αλλά «μεταφέρεται» σε γειτονικές περιοχές, γεγονός που μπερδεύει την εικόνα και οδηγεί σε επίμονη ενόχληση παρά την ξεκούραση. Συχνά τα συμπτώματα επιδεινώνονται μετά από ώρες σε υπολογιστή, σε οδήγηση, σε εργασία με σκυφτή στάση ή όταν υπάρχει μονόπλευρη χρήση του άνω άκρου. Μπορεί να συνυπάρχει δυσκαμψία στη θωρακική μοίρα, αίσθημα «τραβήγματος» γύρω από την ωμοπλάτη και κόπωση που κάνει τη στάση του σώματος να “πέφτει” προς τα εμπρός, κάτι που τείνει να κρατά τον κύκλο του ερεθισμού.

Η αποκατάσταση στη φυσικοθεραπεία οργανώνεται ώστε να μειωθεί η ευαισθησία των μυών, να βελτιωθεί η κινητικότητα της θωρακικής περιοχής και να αποκατασταθεί ο έλεγχος της ωμοπλάτης και της στάσης στην καθημερινότητα. Η προσέγγιση βασίζεται σε κλινική αξιολόγηση και σε ένα προοδευτικό πλάνο κίνησης και άσκησης, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να συνδυαστεί και με τεχνικές που στοχεύουν στα trigger points. Στόχος είναι να μπορείτε να δουλεύετε, να κινείστε και να γυμνάζεστε με λιγότερη ενόχληση και με πιο προβλέψιμη πορεία, χωρίς συχνά “πισωγυρίσματα”.

Ένα χρήσιμο βήμα σε θωρακικό μυοπεριτονιακό πόνο είναι να χαρτογραφήσετε πότε ακριβώς εμφανίζεται μέσα στην ημέρα σας και τι τον «ανάβει». Για παράδειγμα, σε κάποιους η ενόχληση κορυφώνεται μετά από συγκεκριμένες ώρες στον υπολογιστή, σε άλλους μετά από οδήγηση ή όταν σηκώνουν συχνά βάρος με το ίδιο χέρι. Όταν εντοπιστούν αυτά τα μοτίβα, μπορούμε να κάνουμε μικρές αλλά στοχευμένες αλλαγές στον τρόπο εργασίας, στα διαλείμματα, στη θέση της οθόνης και στη συχνότητα κίνησης, ώστε να μειώνεται η συσσώρευση έντασης πριν γίνει έξαρση. Παράλληλα, σας καθοδηγούμε σε απλές κινήσεις “reset” για τη μέση πλάτη και σε σταδιακή ενδυνάμωση που υποστηρίζει καλύτερα τη στάση, έτσι ώστε να μην εξαρτάται η ανακούφιση μόνο από παθητικές τεχνικές αλλά από μια λειτουργική αντοχή που μένει.